Misterija stara 1.200 godina: Da li je ova masovna grobnica u Letoniji otkrila žrtve brutalnog vikinškog prepada?
Arheolozi su u letonskom groblju otkrili posmrtne ostatke šest osoba sa stravičnim povredama od oružja. Iza ove drevne tragedije možda se krije priča o surovom vikinškom pohodu.
Arheolozi koji istražuju 1.200 godina staru grobnicu u Letoniji otkrili su posmrtne ostatke šest osoba koje su možda stradale u brutalnom vikinškom napadu.
Osobe sahranjene na ovom lokalitetu vode porijeklo od starosjedilačkih baltičkih naroda, što znači da su bili lokalni stanovnici, a ne strani vojnici ili doseljenici. Ova činjenica, u kombinaciji s tragovima nasilne smrti, sugeriše da je riječ o napadu, ali ostaje pitanje – jesu li iza svega stajali Vikinzi?
Drevna grobnica koja skriva krvavu prošlost Baltika
Novoistražena grobnica samo je jedna od stotina u groblju Čunkāni-Dreņģeri, smještenom blizu Riškog zaliva u Baltičkom moru. Lokalitet je otkriven 1924. godine i sadrži grobove koji datiraju od 7. do 11. vijeka nove ere, čime obuhvata letonsko željezno doba.
Iako većina grobova u ovom kompleksu sadrži samo jednu osobu, ova grobnica iz druge polovine 9. vijeka ističe se po tome što u njoj počiva šestoro ljudi.
Naučnici su obavili genetsku analizu ostataka četvorice muškaraca, jednog dječika i jedne djevojčice. Otkrili su da je jedan od muškaraca bio otac dječika, dok je drugi muškarac bio u daljem srodstvu, poput strica ili brata od tetke. DNK analiza djevojčice nije uspjela, pa njen odnos sa ostalima nije poznat, dok preostala dva muškarca nisu bila u srodstvu s ostalim članovima grupe.
Iako žrtve nisu sve bile u srodstvu, istraživači smatraju da su vjerovatno pripadale istoj zajednici ili domaćinstvu, te da su stradale u istom nasilnom događaju.
Stravične povrede i tragovi drevnog nasilja
Otac, srodnik i jedan od nesrodnih muškaraca pretrpjeli su smrtonosne povrede oštrim oružjem, najvjerovatnije sjekirama ili mačevima. Ipak, uzrok smrti kod ostalih članova grupe i dalje je nejasan.
Stručnjaci napominju da su djeca i četvrti muškarac možda stradali od povreda mekih tkiva, koje nisu ostavile tragove na kostima. Na osnovu vidljivih povreda, nasilje je bilo ekstremno. Jedan muškarac je na ruci imao odbrambene posjekotine, drugome je udarcem smrskana vilica, dok je treći zamalo bio obezglavljen.
Pažljiv ukop usred haosa
Iako je smrt bila nasilna, arheolozi su primijetili da raspored tijela u grobnici odražava pažljiv i ritualan čin, a ne brzopotezno bacanje u masovnu grobnicu.
Grupa je sahranjena uz pogrebne darove u skladu sa lokalnim baltičkim običajima. Djevojčica je položena tako da je gledala prema sjeverozapadu, dok su muškarci bili poređani pored nje sa glavama okrenutim ka jugoistoku. Slični rodni obrasci sahranjivanja zabilježeni su i u drugim grobovima iz tog perioda širom regije.
Genetska analiza je potvrdila da su svi preminuli pripadali starosjedilačkom baltičkom stanovništvu. Tokom 9. vijeka, u rani vikinški period, na području današnje Letonije živjela su plemena poput Semigala i Kuronaca, a ne skandinavski Vikinzi. Arheolozi su utvrdili da je ova nesrećna grupa pripadala Semigalima, letonskoj poljoprivrednoj zajednici iz željeznog doba.
Iako su vikinški grobovi sa ratnim povredama i ranije pronalazeni u istočnom dijelu Baltika, još uvijek nije u potpunosti potvrđeno da li su ovi ljudi stradali baš od vikinške ruke. Ako nisu oni – ko je onda odgovoran za ovaj zločin star 1.200 godina?
