Misterija zagonetnog srednjovjekovnog skeleta u Vestminsterskoj opatiji konačno riješena
Skoro 150 godina arheolozi su se pitali ko je počivao u rimskom sarkofagu sa hrišćanskim krstom. Nova studija donosi nevjerovatne odgovore iz prošlosti.
U kasnom 19. vijeku, sveštenstvo Vestminsterske opatije naišlo je na zagonetan kameni sarkofag. Poklopac grobnice bio je ukrašen anglosaksonskim krstom iz 11. vijeka, dok je na bazi stajao natpis iz rimskog perioda, datiran u četvrti vijek. Skoro 150 godina ova neobična grobnica zbunjivala je stručnjake, ali vodeći arheolog opatije je u novoj studiji konačno uspio da sklopi sve kockice ove historijske slagalice.
Neočekivano otkriće poslije vijek i po
Glavni mason Vestminsterske opatije otkopao je ovaj kameni sarkofag još 1869. godine. Međutim, kada su stručnjaci detaljnije ispitali nalaz, shvatili su da je grobnica opljačkana negdje tokom tog vijeka. Na bočnoj strani sarkofaga uočeni su stilski rimski ukrasi i latinski natpis koji se može prevesti kao: „U sjećanje na Valerija Amandina. Valerij Superventor i Marcel napraviše ovo za svog oca“.
Ipak, ogroman srednjovekovni krst ulesan na samom poklopcu ukazivao je na to da je drevna grobnica ponovo iskorišćena stotinama godina kasnije kako bi se u nju sahranila važna vjerska ličnost.
Misterija o tome ko je počivao u ovom sarkofagu ostala je neriješena jer niko nije vjerovao da su unutra ostale bilo kakve kosti. Sve se promijenilo 2016. godine kada je kameni kovčeg otvoren radi konzervatorskih radova i kada je u njemu otkriven – kompletan skelet. Detaljnu analizu objavio je Vorvik Rodvel, konsultant arheolog za Vestminstersku opatiju, u naučnom časopisu Journal of the British Archaeological Association.
Šta nam kosti govore o misterioznom pokojniku?
Iako je skelet tokom vijekova bio pomjeran, a na lobanji i kostima ruku i nogu postojala manja oštećenja, bioarheolog Džejms Langhorn utvrdio je da je riječ o muškarcu srednjih godina i prosječne visine. Pokojnik je bolovao od gihta, imao je znakove osteoartritisa, kao i dvije zacijeljene povrede rebara. Radiokarbonsko datiranje kostiju potvrdilo je period između 987. i 1052. godine nove ere, čime je i zvanično potvrđeno da je rimski sarkofag prenamijenjen u srednjem vijeku.
Ključne činjenice o sarkofagu:
- Originalno porijeklo: Rimski period (4. vijek), sa natpisom posvećenim Valeriju Amandinu.
- Kasnija upotreba: Srednji vijek (11. vijek), sa dodatim hrišćanskim krstom na poklopcu.
- Identitet pokojnika: Vjerovatno visoko pozicionirani opat Vestminsterske opatije.
Ko je zapravo bio sahranjeni opat?
Uzimajući u obzir godine službe i datume smrti opata Vestminsterske opatije, arheolog Rodvel suzio je krug potencijalnih kandidata na tri imena: Vulfsige (opat od 988. do 993.), Ælfwig (opat od 993. do 1020.) i Vulfnoth (opat od 1020. do 1049.). Pošto je Vulfsige napustio opatiju da bi postao biskup negdje drugdje, malo je vjerovatno da je tu sahranjen.
Izbor se tako sveo na dva imena, a činjenica da je opat Ælfwig već bio monah u Vestminsteru daje mu najveću vjerovatnoću da je upravo on počivao u ovom veličanstvenom sarkofagu.
Zanimljiva pitanja i dalje bez odgovora
Iako je misterija identiteta umnogome razriješena, ostaje pitanje zašto bi neko u 11. vijeku sahranio opata u recikliranom rimskom sarkofagu iz 4. vijeka. Ovakva praksa je izuzetno rijetka i u britanskoj arheologiji ne postoji sličan primjer. Naučnici pretpostavljaju da je ključ u samom latinskom natpisu i riječi memoriae, što sugeriše da je prvi vlasnik sarkofaga, Valerije Amandinus, možda bio rani hrišćanin i značajna figura u tadašnjem Londinijumu.
Sarkofag se danas može vidjeti u galerijama kraljice Dijamantskog jubileja u Vestminsterskoj opatiji, svjedočeći o nevjerovatnim sponama između rimskog carstva i srednjovjekovne Engleske.
Izvor: Live Science (Nauka & Svemir)
Koliko zapravo (ne)znamo o ovome?
Sokrat je govorio: „Znam da ništa ne znam” – jer tek kad shvatimo šta ne znamo, otvaramo prostor za istinsko učenje. Možete li tačno odgovoriti na ova 2 brza pitanja iz članka?
